Κυκλοφορεί στο internet η παρακάτω επιστολή, αγνώστου προελεύσεως, που πιάνει με έναν έξυπνο τρόπο το νόημα της ευθύνης που (συνήθως δεν) έχουμε σχετικά με την κατάσταση της χώρας. Αλλάξτε την εκδήλωση, τα ποσά και τους οργανισμούς, αλλάξτε τα ονόματα, βάλτε το δικό σας, ή αν δεν μπορείτε, κάποια άλλα γνωστών σας, κοντινών ή μακρινών. Αυτή είναι η Ελλάδα μας, δηλαδή όλοι εμείς. Εκτός, βέβαια, από τον ίδιο μας τον εαυτό που δεν φταίει (συνήθως) σε τίποτα!
Πολλές απορίες για μια πορεία…
Αγνώστου
Η πορεία ξεκίνησε σαν χείμαρρος, κινούμενη από παλμό, ωθούμενη από τα νέα μέτρα της κυβέρνησης.
Στην πρώτη γραμμή διέκρινα τον Μάκη, δεν ξέρω τι δουλειά κάνει, τόσα χρόνια Συνδικαλιστή τον ξέρω. Δίπλα του η ξαδέρφη μου η Μάρθα από τα 37 της συνταξιούχος, γιατί είχε κλείσει 15ετία στον Ευαγγελισμό, με ανήλικο τέκνο. Μαζί της η φίλη της η Στέλλα, που 30 χρόνια τώρα έπαιρνε σύνταξη σαν άγαμη θυγατέρα στρατηγού. Παραδίπλα ο Στάθης, η εθελουσία από τον ΟΤΕ τού είχε αποφέρει 120.000 ευρώ (και τότε από τους πρώτους σε διαδήλωση κατά της αποκρατικοποίησης του ΟΤΕ) και τώρα πρώτος στο ψάρεμα. Παραδίπλα ο Σωτήρης, ο Γρήγορης (40άρηδες) με το νόμο 3717/08 εθελουσία από την ΟΑ με 2.400 ευρώ το μήνα (πρωτοστατήσαντες για το «ξεπούλημα», όπως έλεγαν τότε –το ποσό του εφ’ άπαξ δεν μας το αποκάλυψε– μόλις είχαν γυρίσει από ουζερί στη Καισαριανή. Μαζί και ο Κώστας, 46 χρονών, αεροπόρος από τη ΣΤΥΑ, που έχει καταθέσει εδώ και ένα μήνα τα χαρτιά του για σύνταξη (είχε προλάβει να κατοχυρώσει σύνταξη γιατί τα χρόνια υπηρεσίας του ήταν «πολεμικά» και μετράνε διπλά λέει (έγινε κανένας πόλεμος και δεν το μάθαμε;) και περιμένει εφάπαξ 120.000 ευρώ (μόνο)! Δίπλα τους ο θείος μου o Βαγγέλης, δεξιός από σόι, που κατεβαίνει σε πορείες μόνο όταν ήταν το ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση, ενώ ο συμπέθερός του ο Βάϊος, φανατικός ΠΑΣΟΚτζής, απέχει για να ΜΗΝ είναι ενάντια στην Κυβέρνηση. Και από κοντά τα δυο αδέλφια: ο Στέλιος, που του είχε βάλει το ΠΑΣΟΚ τα 2 παιδιά στο Δημόσιο, και ο Γρήγορης, που έπαιρνε τα έργα του Δήμου υπερτιμολογημένα λόγω Δημάρχου γνωστού – του έδινε τις βιταμίνες του, μάς έλεγε, γελώντας.
Πίσω, στην δεύτερη σειρά, ακολουθούσε ο Γιάννης, πατέρας: εδώ και κάτι μήνες έκανε χρήση του νέου νόμου περί αδείας και του πατέρα στο Δημόσιο (το φρόντισε ο Προκόπης, όταν ήταν Υπουργός, αυτό), μαζί με την γυναίκα του την Μάρω, που με τρεις γέννες είχε να πατήσει στην δουλειά της 3 χρόνια. Και από κοντά ο Μιχάλης. Εργολάβος με συνεργείο, με 27 ανασφαλίστους αλλοδαπούς και 3 έλληνες και ο Αγησίλαος που παίρνει εδώ και 20 χρόνια αναπηρική σύνταξη τυφλού αλλά οδηγεί ταξί και είναι έξαλλος με την απελευθέρωση του επαγγέλματος από τον Ραγκούση, που όμως ΟΥΔΕΠΟΤΕ εφαρμόσθηκε!!! Στα δεξιά τους ο Λάκης: φοιτητής ετών 32, παρέα με τον Γιώργο, γιατρό, τον επονομαζόμενο και «ταχυδρόμο» (από τα φακελάκια). Μαζί τους κι ο Θόδωρος, γιατρός του ΙΚΑ, που στο ιδιωτικό του ιατρείο δεν έκοβε ποτέ του αποδείξεις, με τον Κυριάκο, εφοριακό απόφοιτο Δημοτικού που παίρνει 3.200 ευρώ το μήνα και φοβάται ότι θα του κόψουν το ΔΙΒΕΤ και κάθε 2 χρόνια αγόραζε και ένα διαμέρισμα. Και φυσικά δεν θα έλειπε και ο Βασίλης, λιμενικός, πρώτος ταβλαδόρος στο τελωνείο. Να και ο Μηνάς ο έμπορος που είχε ξεχάσει πότε έκοψε το τελευταίο του τιμολόγιο, μαζί με τον Ορέστη επιδοτούμενο χρόνια αγρότη, πού δεν ήξερε πού ήταν τα κτήματα του.
Όλοι μαζί με άλλους τόσους σήκωσαν τα χέρια ψηλά και με σφιγμένες τις γροθιές βροντοφώναξαν, «Κάτω τα χέρια από τα ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ!»
Ο Στέφανος, αδελφικός μου φίλος, άνεργος οικοδόμος, με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια: «Ρε, τι κανουμε εμεις εδω μ’ αυτούς; Πάμε να φύγουμε!…»
(Ο τίτλος δικός μου)
Η πορεία ξεκίνησε σαν χείμαρρος, κινούμενη από παλμό, ωθούμενη από τα νέα μέτρα της κυβέρνησης.
Στην πρώτη γραμμή διέκρινα τον Μάκη, δεν ξέρω τι δουλειά κάνει, τόσα χρόνια Συνδικαλιστή τον ξέρω. Δίπλα του η ξαδέρφη μου η Μάρθα από τα 37 της συνταξιούχος, γιατί είχε κλείσει 15ετία στον Ευαγγελισμό, με ανήλικο τέκνο. Μαζί της η φίλη της η Στέλλα, που 30 χρόνια τώρα έπαιρνε σύνταξη σαν άγαμη θυγατέρα στρατηγού. Παραδίπλα ο Στάθης, η εθελουσία από τον ΟΤΕ τού είχε αποφέρει 120.000 ευρώ (και τότε από τους πρώτους σε διαδήλωση κατά της αποκρατικοποίησης του ΟΤΕ) και τώρα πρώτος στο ψάρεμα. Παραδίπλα ο Σωτήρης, ο Γρήγορης (40άρηδες) με το νόμο 3717/08 εθελουσία από την ΟΑ με 2.400 ευρώ το μήνα (πρωτοστατήσαντες για το «ξεπούλημα», όπως έλεγαν τότε –το ποσό του εφ’ άπαξ δεν μας το αποκάλυψε– μόλις είχαν γυρίσει από ουζερί στη Καισαριανή. Μαζί και ο Κώστας, 46 χρονών, αεροπόρος από τη ΣΤΥΑ, που έχει καταθέσει εδώ και ένα μήνα τα χαρτιά του για σύνταξη (είχε προλάβει να κατοχυρώσει σύνταξη γιατί τα χρόνια υπηρεσίας του ήταν «πολεμικά» και μετράνε διπλά λέει (έγινε κανένας πόλεμος και δεν το μάθαμε;) και περιμένει εφάπαξ 120.000 ευρώ (μόνο)! Δίπλα τους ο θείος μου o Βαγγέλης, δεξιός από σόι, που κατεβαίνει σε πορείες μόνο όταν ήταν το ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση, ενώ ο συμπέθερός του ο Βάϊος, φανατικός ΠΑΣΟΚτζής, απέχει για να ΜΗΝ είναι ενάντια στην Κυβέρνηση. Και από κοντά τα δυο αδέλφια: ο Στέλιος, που του είχε βάλει το ΠΑΣΟΚ τα 2 παιδιά στο Δημόσιο, και ο Γρήγορης, που έπαιρνε τα έργα του Δήμου υπερτιμολογημένα λόγω Δημάρχου γνωστού – του έδινε τις βιταμίνες του, μάς έλεγε, γελώντας.
Πίσω, στην δεύτερη σειρά, ακολουθούσε ο Γιάννης, πατέρας: εδώ και κάτι μήνες έκανε χρήση του νέου νόμου περί αδείας και του πατέρα στο Δημόσιο (το φρόντισε ο Προκόπης, όταν ήταν Υπουργός, αυτό), μαζί με την γυναίκα του την Μάρω, που με τρεις γέννες είχε να πατήσει στην δουλειά της 3 χρόνια. Και από κοντά ο Μιχάλης. Εργολάβος με συνεργείο, με 27 ανασφαλίστους αλλοδαπούς και 3 έλληνες και ο Αγησίλαος που παίρνει εδώ και 20 χρόνια αναπηρική σύνταξη τυφλού αλλά οδηγεί ταξί και είναι έξαλλος με την απελευθέρωση του επαγγέλματος από τον Ραγκούση, που όμως ΟΥΔΕΠΟΤΕ εφαρμόσθηκε!!! Στα δεξιά τους ο Λάκης: φοιτητής ετών 32, παρέα με τον Γιώργο, γιατρό, τον επονομαζόμενο και «ταχυδρόμο» (από τα φακελάκια). Μαζί τους κι ο Θόδωρος, γιατρός του ΙΚΑ, που στο ιδιωτικό του ιατρείο δεν έκοβε ποτέ του αποδείξεις, με τον Κυριάκο, εφοριακό απόφοιτο Δημοτικού που παίρνει 3.200 ευρώ το μήνα και φοβάται ότι θα του κόψουν το ΔΙΒΕΤ και κάθε 2 χρόνια αγόραζε και ένα διαμέρισμα. Και φυσικά δεν θα έλειπε και ο Βασίλης, λιμενικός, πρώτος ταβλαδόρος στο τελωνείο. Να και ο Μηνάς ο έμπορος που είχε ξεχάσει πότε έκοψε το τελευταίο του τιμολόγιο, μαζί με τον Ορέστη επιδοτούμενο χρόνια αγρότη, πού δεν ήξερε πού ήταν τα κτήματα του.
Όλοι μαζί με άλλους τόσους σήκωσαν τα χέρια ψηλά και με σφιγμένες τις γροθιές βροντοφώναξαν, «Κάτω τα χέρια από τα ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ!»
Ο Στέφανος, αδελφικός μου φίλος, άνεργος οικοδόμος, με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια: «Ρε, τι κανουμε εμεις εδω μ’ αυτούς; Πάμε να φύγουμε!…»
(Ο τίτλος δικός μου)
